nennissiggi...

Það er bara með ólíkindum að barn sem heitir Rökkvi sé svona myrkfælinn. Ekki bara það, heldur á hann mjög erfitt með að sofna og er lengi að því svo hann hefur eilífðartíma til að hræðast. Hvað er til ráða?
(Er búin að prófa ýmislegt í gegnum tíðina)

Það hvessir

Jú það hvein hressilega í Stigahöllinni í nótt og í morgun... og gerir reyndar enn. Ég heyrði líka fréttirnar um fjúkandi trampólin og stillansa. En komm onn - við erum nú ekkert of góð til að trítla hérna yfir holtið í skólann.
Ég og miðjan leiddum Stubbinn á milli okkar og héldum fast í hvort annað til að enginn fyki í burtu. Svo lofaði ég að koma á bílnum að sækja þau eftir skóla ef það væri ekki búið að lægja all svakalega.

Regn- og roktímabilið er greinilega hafið.

Yndið mitt og fleiri sætir strákar

Stubbur og besti vinur aðal á Árbæjarsafni í júlí - Geggjað veður og stuttu síðar voru þeir komnir á naríurnar að hlaupa í gegnum úðarann.

Þarna eru nú góður hópur á ferð, frændur að labba í Nexus í svo góðu veðri að það þurfti að klippa neðan af buxum hjá sumum og kaupa stuttbuxur á aðra.

Þessi má nú ekki vera útundan, hann labbaði bara alltaf aðeins á eftir hinum

En hann jafnaði sig aldeilis á skólaleiðanum Stubburinn og neitaði að koma heim með mér þegar ég sótti hann í gær - hann ætlaði sko að klára daginn og fara í Frístund líka. Hann vaknaði svo eiturhress í morgun og bullaði alla leiðina í skólann - Hve lífið er gott!

Raunir

Sól í morgun þegar ég dró Stubbinn nauðugan í skólann á fyrsta degi. Núna er hins vegar rigning og engin pollaföt í töskunni, hvað þá stígvél. Stefnir í blautan Stubb að róta eftir pöddum eftir hádegi á fyrsta skóladegi. Vona að hann verði í betra skapi í fyrramálið.

Back to reality

Hefum löngum dáðst að systur minni, kennaranum, hversu skynsamlega skipulögð hún er. Gengur að títuprjónum jafnt og einkunnaspjöldum sona sinna á vísum stað. Auk þess lætur hún sér ekki nægja að kaupa merkimiða með nöfnum drengjanna og símanúmeri, hún saumar þá líka á.

Það er því ljóst að ég er komin á síðustu metrana í mínu kennaranámi. Sat í gærkvöldi með fangið fullt af húfum, vettlingum og jökkum og saumaði í það miðana sem systir mín pantaði einu sinni fyrir mig og færði mér. Held að það séu alveg komin 3 ár síðan.

Menningar hvað

Matarboð í kvöld. The Usual Suspects. Ætlaði aldeilis að vera skipulögð, lagði lundir í krydd, saxaði grænmeti, græjaði sósuna. Allt reddí og kíkja svo í bæinn og redda eldamennskunni á hálftíma - Tónleikarnir í bakgarðinum byrja um sjö svo það er matur um sex.
Þegar ég leit út um gluggann um hálf-fjögur var skollið á með ekta Reykjavíkurveðri sem hefur reyndar ekki sést í háa herrans tíð. Rok og rigning punktur is. Ósköp er notalegt að vera bara inni og stússa í matseld.

Ef veðrið lagast ekki getum við hlustað á tónleikana án þess að blotna inni í stofu. Þurfum ekki einu sinni að opna út á svalir.

Ég er svöng

Ég óttast að næst-besta vinkona mín s.l. 3 ár sé að gefa upp öndina. Hún hefur lent í þó nokkrum hremmingum síðan við kynntumst fyrst og ég hreinlega þori ekki með hana í fleiri tékk. Því fleiri tékk sem hún fer í, þeim mun meira af óhugnaði finnst inni í henni og oftar en tvisvar hefur hún lent á bráðamóttökunni í kjölfarið, á versta tíma.
Þess vegna sit ég bara og bíð og vona að við ljúkum saman þessum síðustu tveim önnum í Kennaraháskólanum... nei úbbossí, heitir víst Háskóli Íslands núna, Menntavísindasvið.

En þá horfir þetta öðruvísi við:
Nýr skóli = ný tölva........

Kannski ég skelli mér bara á Maccann sem mig langaði alltaf í :P

Hún á afmæli....

Hún Katla. Þarna er hún í afmæli hjá afa


Katla í Borgarnesi


Katla á Álftanesi á 17.júní


Græni Froskurinn minn

Hún er stödd á Flórída með pabba sínum svo ég get ekki einu sinni knúsað hana. En það styttist í heimkomu og fjölskyldan bíður spennt....

Með sparsl í eyrunum

Bloggleysi undanfarinna daga má kenna of miklum samskiptum við kíttitúpur og málningardollur á kostnað þeirra mannlegu. Til að bæta úr því er ég búin að plana matarboð annaðkvöld og á föstudagskvöldið og er því óðum að taka gleði mína á ný.
Ástæðan fyrir því að ég held sönsum eru tveir sex ára guttar sem kæta mig stöðugt með samræðum sín á milli. Þeir eru svo fyndnir að ég gleymi nánast jafnóðum hvað þeir eru að bulla.
Og þó...
Stubbi sá lítið barn skríða á veitingastað og sagði systur sinni unglingnum að hún mundi nú einhverntíma eignast svona krúttlegt lítið barn. Þegar ég spurði hann hvort hann ætlaði ekki sjálfur að eignast börn þegar hann yrði eldri, svaraði hann:

"Jújú, en það er ekki eins og ÉG eignist krakkann. Ég rétti bara mömmunni eggið".
Æji þetta er svo krúttulegt að ég ætla ekkert að útskýra fyrir honum strax að hann fær ekki einu sinni að ráða yfir egginu...

Smart

"Fjölstyllanleg heilsurúm..." segir í auglýsingu frá Rekkjunni í Fréttablaðinu í dag.

Réttlátir og ranglátir

Ég er ekki sátt við hugtakið "að sofa svefni hinna réttlátu". Þýðir það að ég sé eitthvað óréttlát þegar ég er andvaka? Nú er ég þeim ósköpum gædd að hafa erft andvökugen föður míns og borið það áfram til frumburðar og síðburðar (býst ekki við að þetta sé til en hann er væntanlega síðasta barnið sem ég ber undir belti).

Hef undanfarið velt þessu fyrir mér þar sem ég ligg andvaka um miðjar nætur með Gítarleikarann við hlið mér. Ég veit ekki til þess að hann sé neitt réttlátari en ég þó hann sofi alltaf svefni hinna réttlátu. Þetta er bara óréttlátt.

Skortur á hugmyndaauðgi

Hitti gamla bekkjarsystur (sem er alls ekki gömul) í sumar sem sagði mér að henni þætti gaman að lesa bloggið mitt, m.a. af því að það væri stutt og hnitmiðað. Ég er greinilega farin að vera aðeins OF spör á orðin því að bloggin mín eru eitthvað að misskiljast. Samanber komment Syngibjargar um bíóferðina og svo hringdi mamma í morgun og spurði mig hver væri þessi uppáhaldsfrænka í Litalandi. Jæja. Ég ætla samt að halda áfram að vera stuttorð og þið verðið bara að leggja aðeins á ykkur að lesa í merkinguna.

Annars er ég á fullu að reyna að gera gagn þar sem ég er í fríi, gengur misvel. Skápurinn er orðinn rauður og Britannican komin í hann, vantar bara að græja hurðina en það ætlar Gítarleikarinn að sjá um. Ég réðist á stóra ljóta stofugluggann þar sem ég þar líklega að notast við hann eitthvað lengur.

Þetta er leiðindablogg enda er ég eitthvað andlaus þessa dagana. Þó ég andi enn.

Rautt, rautt, rautt....

Jæja. Þá er ég búin að labba með Stubb til uppáhaldsfrænkunnar (sem hann stakk upp á í morgun að skýra húsið okkar í höfuðið á), þá í Litalanda á Grensásvegi og er nú komin heim með rauða málningu í poka. Gítarleikarinn setti upp dyrabjöllu í gær svo það er allt að gerast. Best að skella sér í málningargallann.....

Móðir, hvar er barnið þitt?

Hefði ég orðið þokkalega pirruð að komast að því að minn fyrrverandi hefði byrjað pabbahelgina á því að fara með 5 ára guttann og unglingsstúlkuna á nýju Batman myndina?

ööööööööööö jjjjá!!!

Jókerinn er sko fóður í margar martraðir á komandi haustkvöldum.

Gítarleikarinn spyr mig stundum um svo skrítna hluti að ég get ekki einu sinni munað það. Þýðir lítið að bera fyrir sig minnisleysi úr frumbersku þar sem þetta hefur ágerst síðustu árin. Ég man þó eitt atriði, eins og gerst hafi í gær (enda gerðist það í gær):

Við vorum að keyra heimleiðis til Reykjavíkur frá Ísafirði, slatti af börnum í bílnum, hjól, golfsett, basilika og Hneta í búri. Hnetu annaðhvort leiðist í bíl eða er bílveik, veit ekki hvort er. Hún mjálmar samfellt lengst neðan úr iðrum allan tímann sem hún er vakandi og pirrar samferðarfólk. Stubburinn var orðinn leiður á þessum óhljóðum, enda ekki með tröllaheyrnartól á eyrunum eins og stóra systir. Þegar Gítarleikarinn var orðinn leiður á þessu stöðuga murri og tuði úr aftursætinu, rykkti hann hausnum í átt til mín þar sem ég sat alsaklaus í framsætinu og spurði:

G: Áttu ekki svona þarna.... (hann er mjög gjarn að byrja á spurningu og klára hana ekki)
É: Hvað?
G: Æji svona þarna þú veist...
É: (hvæsandi) nei ég veit ekki
G: ..svona svampa til að setja í eyrun
É: Ha, eyrnatappa?
G: Já einmitt, áttu ekki eyrnatappa fyrir hann svo hann þurfi ekki að hlusta á mjálmið í kettinum?

Ég var alveg stúmp - ég hef aldrei á ævinni átt eða notað eyrnatappa. Svo spyr hann mig eins og þetta sé jafn sjálfsagður hlutur og tyggjó.
Hann heldur greinilega að ég sé Mary Poppins.

Minnistap

Keyrði fram hjá húsi áðan merktu Tónlistarskóla Bolungarvíkur. Fór þá að rifja upp þegar ég var að kenna við þann skóla, haustið 1990. Ég keyrði frá Ísafirði til Bolungarvíkur tvisvar til þrisvar í viku í fjóra mánuði. Samt get ég ómögulega munar hvað skólinn var til húsa þá. Ég man eftir stofunni og píanóinu sem ég kenndi á, nokkrum nemendum (sumir eftirminnilegri en aðrir eins og gengur) og stofunni þar sem við kenndum tónfræði. Mest man ég þó eftir hvað Skólastjórinn var alltaf með flottan rauðan varalit.

Hverju er um að kenna? Ötulli rauðvínsdrykkju í sumarfríinu eða bara því að þetta gerðist fyrir síðustu aldamót. Mérlístekkertá'etta..............

Ég kíkti í garnbúðina hérna í firðinum fagra fyrir einhverjum 2 vikum með litlu systur sem er prjónainspírasjónin mín. Ég ákvað þarna á staðnum að slá tvær flugur í einu höggi, prjóna í fyrsta skipti lopapeysu og í fyrsta skipti á Gítarleikarann.

Það var glaður og stoltur Gítarleikari sem stóð á tröppunum í hádeginu í nýrri peysu á leiðinni á golfmót.

Það fyndna er, að ég fattaði þegar ég var langt komin með peysuna að þetta munstur var ég ekki að gera í fyrsta skipti. Ég valdi það nefnilega fyrr í vetur úr gamalla munsturbók, til að sauma litla prufu með gamla íslenska krosssaumnum. Á meira að segja mynd af henni í tölvunni minni því til staðfestingar:

Hvað ætli það verði næst... kannski veggteppi með áttblaðarósinni?

Hvar er sólin sem ég ætlaði að baða mig í í dag?
Svik og prettir.....

Suðurfirðirnir

Stubbalingur steinasafnari stillir sér upp hjá Dynjanda. Veðrið var hlýtt og gott og flugan í banastuði.




Hipparnir á tjaldstæðinu í Flókalundi. Með því að glamra nógu hátt á gítarinn, syngja með fullum hálsi og prjóna í takt, tókst okkur að halda besta spottinu að mestu út af fyrir okkur og ferðafélagana. Gítarleikarinn er með kíkinn á lærinu því að þarna erum við einmitt að bíða eftir ferðafélögunum sem villtust á leiðinni í Vatnsfjörðinn. Blessuð borgarbörnin.



Fallegt útsýni af tjaldstæðinu okkar.



Þarna eru ferðafélagarnir komnir í leitirnar. Við höfðum þau fyrir aftan okkur það sem eftir lifði ferðar. Til öryggis.




Hvesta í Arnarfirði, fallegasta staður á landinu, og þótt víðar væri leitað.



Þar var farið í landamæraparís og keppnisskap pabbanna var svo mikið að það náði næstum að drepa áhugann hjá börnunum.

Bakað á Búinu

Ég byrja á að tína út úr búrinu það sem ég held að sé nothæft. Kveiki svo á ofninum sem er arfur frá heiðurshjónunum á Flankastöðum og dreg fram gamla og beyglaða vog. Engin uppskrift.

Fínmalað spelt.. set svona 200 gr. En þegar það er rétt komið upp í 200 skutlar mælirinn sér allt í einu á 270 - vogin greinilega ekki alveg upp á sitt besta.
Svo ég byrja að moka upp úr skálinni með skeið. Er akkúrat komin í 200 aftur þegar ég fatta að ég hef mokað speltinu ofan í tröllahafrapokann - svo það er ekki annað í stöðunni en að hella speltinu aftur út í skálina, auk tröllahafranna og láta vogina ráða för (og minn klaufaskap).

Síðan er sett vínsteinslyftiduft sem rann út fyrir c.a. 2 árum - 4 teskeiðar, hljómar það ekki bara vel?

Pekan hnetur sem ég veit ekkert hvenær voru keyptar.... hvað þá sólblómafræin.

Smá hunang og salt og ólífuolía.

Bleytt með AB mjólk - hnoðað í bollur og skellt í ofninn sem er hálfgert ólíkindatól.

Fyrirtaksbollur svo ekki sé meira sagt!

(að sjálfsögðu voru engin hörfræ í eftirmat hjá litlu systur, bara fínerís eplakaka með ís sem ég gúffaði í mig með góðri samvisku)